Tsuki-Yama

Тулааны талбар дээрх сэтгэл хөдлөлийг мэдрээгүй уджээ. Олон жилийн өмнө тулааны талбар миний хувьд амь амьдрал, эрх чөлөө, баяр баясал, уйтгар гуниг минь байлаа. Ялалт, ялагдлын амтыг мэдэрч, дайны утааг үнэртэж явсан тэр үе саяхан мэт. Одоо бол тэр бүхэн зүгээр л надад тохирох зүйлс биш. Тэр бүгдийг амьдралын утга учир болгохоо болиод удаж байна.

Харин одоо би энэ бүгдийг эргэн дурсан, тэрхэн үеийн дурсамжийг нүднийхээ урдуур гүйлгэн сууна. Ялалт, ялагдал, бахдал, бахархал, эр зориг, харууслын тухай дурсамжуудыг эргэн дурсан сууна. Дурсамж хэмээх зооринд хадгалагдан байх тэр л зэвсгүүдээ харан, дурсамжаа сэргээн жуумалзан инээн зогсоно.

Жадны минь ир мохож зэвэрчээ. Арчлаагүй, хурцлаагүй аргагүй уджээ. Дайчин нөхдөө дурсана. Тэдний маань ч гэсэн жадны ир мохож зэвэрсэн байгаа байх. Олон тулаанд нөхөр болж, олон тулааны ялалтыг авчирж байсан эр зэвсэг минь он цагийн эрхэнд зэвэрч, тоосонд дарагджээ.

Жадныхаа тоосыг арчаад эргүүлж тойруулан нэг харая. Эрийг нь хурцалж, зэвийг нь арилгая. Жадаа гартаа барилаа. Хүнд болчихсон юм уу даа. Үгүй, харин миний хүч чадлыг цаг хугацаа элээжээ. Онож мэргэнээ нэг шалгая. Оносон ч урдных шигээ биш байна. Зэвсэг муудаа юм болов уу? Үгүй, Оноч мэргэн хурц хараа минь мохжээ.

Хүч тэнхээгээн сэлбэе.

Хараагаан хурцлая.

Жадаа хурцлая.

Дайчин нөхөд маань ирж байна.

СОНСОЦГОО!!!!

Тулааны талбар дахин биднийг дуудаж байна. Эр зориг, эрх чөлөө, бахдалыг дахин нэг мэдэрцгээе. Аварга хэн болохыг дахин харуулцгаая. Биеэ бэлдэцгээ, жадаан хурцалцгаа, хатгалдан ирэх өрсөлдөгчөө хага дарахын баясал, бахдалыг дахин мэдэрцгээе. Тулааны урлаг гэж юу байдгийг дахин нэг харуулцгаая.

(Багийнхандаа зориулав (Anime, Anre, Zaraa san, Antidote) :D аймаар сүртэй бичсэн байна уу?)

GOGO ийн CS ийн тэмцээн болох гэж байгаатай холбогдуулан бичив. Уг санаа нь өрсөлдөгч багуудаа сайн бэлдээрэй л гэх гэсийн. Сайн бэлдэхгүй бол манай баг түрүүг нь авна шүү. Бардам хэлчий. За тэгээд хувьдаа бол мөнгийг гол нь гэж бодохгүй байнаа. Гол нь тэмцээн маань үзүүштэй, харууштай, PRO түвшинд болоосой гэж бодож байна.

3 дах өдөр орой 7 цагаас бооцоотой тоглох баг байвал Angel д хүрээд ирээрэй. Бэлтгэлийг жинхэн утгаар нь хийцгээе айн.

GOOD LUCK and HAVE FUN :D

Гэр бүлтэй болно гэдэг амаргүй даваа аж. Бодох санаа зовох зүйлс зөндөө байх юм. Ялангуяа одоогийн нийгэмд эдгээр асуудлууд шинэ гэр бүл болгонд тулгардаг. Зөвхөн ажлаа хийгээд цалингаараа эдгээр асуудлуудыг шийднэ гэдэг бол үлгэрийн далай юм уу даа. Тиймээс хажуугаар нь заавал нэг зүйл хийх хэрэгтэй болдог.

Хамгийн наад жишээ гэвэл гэр орон, байр сууцны асуудал. Одоо авч байгаа цалин болон байр орон сууцны үнийг бодолцоход л хангалттай. Цалингаараа бол яагаад ч төлж барахгүй. Худлаа ярих юм бол бүх насаараа төлөөд ч барахгүй. 

Гэх мэтчилэн асуудал зөндөө их. Санаа зовж, тунгаах асуудал үүгээр дуусахгүй. Хэн бүхэн л өөрийн амьдралын орчныг өөрийн сэтгэлд хүрэх хэмжээгээр бүтээн бий болгохыг боддог. Машин тэрэг, хоол унд, хувцас хунар гэх мэт. Мэдээж бас үр хүүхдийнхээ ирээдүйд санаа зовниж явдаг.

Эрчүүд бид иймэрхүү зүйлсийг бодсоор ажил болон хувийн бизнесс дээ шамддаг. Хэтэрхий шамдсанаас болоод энэ нь бүүр толгойноос гархаа больж, бидний хамгийн чухал зүйлүүдийг мартуулдаг юм байна. Өдийг хүртэл өөрийгөө нөхөр, ханийн хувьд сайн биш ч хангалттай хэмжээнд гүйцэтгэж байгаа гэж бодож явдаг байв.

Гэвч энэ бүхэн тийм биш аж, бид энэхүү амьдралын төлөөх тэмцэлдээ хэт автсанаар хайрт хонгор бүсгүйдээ тавих халамж анхаарлаа багасгаж байгаагаа анзаардаггүй юм байна. Мэдээж өөрийн ажилдаа анхаарал хандуулах нь хэдий зөвч, хань ижилдээ хандуулах анхаарлаа орхигдуулж огтхон ч болохгүй.

Юугаар ч орлуулж болдоггүй, хэзээ ч орхигдуулж болохгүй зүйл юм байна гэдгийг ойлгов. Хайрыг тэр л анхаарал, халамжаас өөр юу ч илүү илэрхийлж, мэдрүүлж чадахгүй юм байна.

Энэ бүгдээр чамайгаа дутааж байсан бол намайгаа уучлаарай. 

Цагаан сараас өмнө ном уншуул гээд уншууллаа шүү. Гэсэр сүмийн хойд талд байх шинэхэн дацанд очиж уншуулав. Лам болгон ном уншхын дээр зэрэг зэрэг уншаад явчих юм. Бас л үйлчилгээ сайжирсаны хэлбэр л дээ.

Нэг ламын урд суугаад 2 гарын алгыг нийлүүлэн урдаа бариад, нүдээ анин их чухалчлан бясалгав. Амар тайван ноёлоод ирхийн дээр ламын уншлага дүнгэнэн сонсогдоно. Би ч удалгүй орчноос тасран ид бясалгаж суутал, толгой дээр түс хийтэл цохиод авлаа.

Би ч цочиж босоод цолтой л нөгөө ламыг чинь цохичихсонгүй. Учир нь лам адис өгсөн байлаа. Тухайн үед бол гэнэт уур хүрээд л явчихаж байгаам.

Гол зүйлдээ орсуу. Би twitter хэрэглэгчтэй болоод удаж байгаа ч, сайтар ашигладаггүй байлаа. Зарим нэг талаар броузер дээр ажиллах нь таалагддаггүй. Ядаргаатай санагдаад байда юм. Бөөн олон TAB дундаас хайж олно гэдэг угаасаа ядаргаа л даа. Тэрний оронд шинэ жиргээ ирэнгүүт надад мэдэгдээд байвал болох нь тэр. Ямар нэгэн шийдэл хэрэгтэй байлаа л даа.

Twitter ийн windows д зориулсан програм хайж үзлээ. Санаа нь гайгүй програм байвал хэрэглэчих санаатай. Овоо хэдэн юм байна аа. Гэхдээ ихэнхи нь нэг их таалагдсангүй. Харин twhirl гээд нэг програм суулгаж үзлээ. Их таалагдсан. Шаардлагатай бүх л юм байна. Гол нь шинэ жиргээ ирхэд жижиг popup цонх нээгдэж мэдэгддэг юм байна. 

Тэгээд та бүхэнтэйгээ хуваалцая гэж бодлоо. Суулгахад ч амар юм байна.

Суулгах бол энд дарна уу!!!

Өчигдөр Ицмэ ийн бичлэгэн дээрх ВИДЕО үзээд ёстой WTF гэж бодлоо ш д. Гэхдээ би тэр залууг өрөвдөөгүй ээ. Тэр залуугийн сэтгэл хөдөлгөсөн зүйл нь түүний аз жаргалтай инээмсэглэл байсан юм. Гол нь тэр хүний харцанд нэг ч дусал уйтгар гуниг харуусал харагдаагүй. Харин эсрэгээр бардам, өөртэй итгэлтэй байдал харагдаж байв.

Үргэлжлүүлэн 2-3 бичлэгийг нь үзлээ. Яагаад үзсэн бээ гэж үү? тэр залуу зүгээр ч нэг залуу биш байсан юм. Тэр бусдад итгэл найдвар, эрч хүчийг өгч байсан. Тэр хүмүүст хэрхэн хөл дээрээ босох талаар ярьж, өөрийн хөгжилтэй явдлууудаас ярьж, тахианы бөмбөрийн цохиур гэж нэрлээд байгаа бяцхан тавхайгаараа юу хийж чаддагаа харуулж байлаа.

За тэхээр энэ залуу Nick Vujicic гэдэг бөгөөд 1982 онд төржээ. Түүний гаргүй хөлгүй төрсөнд анагаах ухааны ямар ч тайлбар байдаггүй. Тэр зүгээр л тэгээд төрчихөж.

Тэрбээр 7 настайгаасаа эхлэн амиа хорлох талаар бодож эхэлсэн байна. Тэрбээр ямар ч найдваргүй, хүйтэн тийм сэтгэл зүйн байдалд орсон байж. Гэвч нэг өдөр ээж түүнд нэгэн сонингийн мэдээ үзүүлсэн бөгөөд энэ зүйл бүгдийг өөрчилжээ. Тэр мэдээ нь нэгэн тахир дутуу хүний тухай байсан бөгөөд түүний тэмцлийн талаар бичсэн байж.

Тэр өөрийгөө ганцаараа биш гэдгийг мэдсэн бас сонин дээр гарсан тэр залуу өөрт нь итгэл найдвар өгсөн шиг бусдад ч бас өгөхийг хүссэн.

Тэр 17 орноор явж, 2,000,000 хүнд лекц уншиж ярилцлага хийдэг бөгөөд ихэнхидээ тахир дутуу, итгэл найдвар гэсэн сэдвүүдээр хийдэг. Тэрбээр Эмнэлэг байгуулж, Итгэл найдвараа алдсан 40 өөд хүүхдийг асрамжлан хамгаалж амьдралын замд нь оруулсан байх юм.

Тэр бас Гольф тоглож, Усанд сэлж(surfing хийдэг гээд бодчих), Бөмбөр тоглож чаддаг. Тэр Их Сургууль төгссөн гэвэл та нар итгэхүүү.

19 настайдаа Гар байхгүй, Хөл байхгүй, Санаа зовох зүйл байхгүй хэмээх номоо бичсэн гэж байгаа. Онцолж хэлхэд өөрөө бичсэн юм байна лээ.

Түүний аз жаргалын нууц бол Тэр бусдын хийж чадахгүй байгаа зүйлийг хийж, бусдын өгч чадахгүй байгаа зүйлийг энэ ертөнцөд өгч байгаад байдаг аж.

Би хувьдаа нилээн зүйл бодсон, маш их зүйл бодсон, бас бахархсан. Одоо байгаа байдал, амьдралд хэрхэн хандаж байгаа зэргээ бодоод ичих ч шиг.

Сая ажилруугаа ирж байх замдаа 104.5 дээр ШОШГО гээд нэвтрүүлэг сонслоо. Ерөнхийдөө Гүндүүгүй гэдэг ойлголт буюу шошгын талаар ярьж байна. Ямар хүнд энэ шошгыг наах вэ? орчин үед ийм ойлголт байх нь зөв үү? Гүндүүгүй гэж хүний сөрөг талыг хэлж байна уу? эсвэл эерэг талыг хэлж байна уу? гээд л их л олон талаас нь харж байх юм.

 Зарим нь гүндүүгүй гэдэг бол хэнэггүй, тоомжиргүй, бүдүүлэг, хариуцлагаас зугтах гэсэн арга гэж хэлж байна. Хойлог хүнийг ерөнхийдөө хэлж байгаа гэх ч хүн байна. За тэгээд бүсгүйчүүд маань ямар эр хүн таалагддаг вэ? гэсэн асуултанд ноён нуруутай, гүндүүгүй эр хүн гэж их хариулдаг бололтой юм.

 За тэгээд та бүгдийнхээ санал бодлыг энэ сэдэв дээр сонсоё гэж бодлоо л доо. Гүндүүгүй эр хүн гэж ямар эр хүнийг хэлж, тодорхойлж байна аа? Ялангуяа бүсгүйчүүд маань энэ тал дээр илүү оновчтой тодорхойлолт хэлэх байх гэж бодож байна.

 Цэвэлийн "Монгол хэлний толь" буюу "Ногоон толь" дээр доорх байдлаар тодорхойлсон байх юм:

1. үнэнч шудрага, төлөв томоотой; гүндүүгүй хүн; 2. бядуу донгио, адарга зан байхгүй; гүндүүгүй амьтан

 Энэ хорвоогийн тоосыг хөдөлгөж байгаа ямар ч амьтан сонголт хийдэг. Магадгүй тэдний, өдийг хүртэл оршин тогтнож байгаа нь үүнтэй холбоотой биз. Үүнтэй ижил, ямар ч хүнд үргэлж сонголт хийх шаардлага гардаг. Гэхдээ сонголт олон янз байдаг. Амар хялбар, хүнд хэцүү гэх мэт.

--------------------------------------------------------------------------------------

Эргэн тойрон харанхуй сүүдэр ноёлохын дээр чийгний үнэрт хамар сэнх хийнэ. Таазандах, гэрийн тоонын хэмжээтэй цоорхойгоор нарны туяа нүд гялбуулан дусаж, өрөөнд туяан хөшиг татна. Тэрхүү туяан хөшигний цаана хоёр хүн байх бөгөөд нэг нь зогсож, нөгөө нь суусан байлаа. Зогсож байгаа залуугийн үс нь урт учир царай нь үл харагдана. Түүний ойр ойрхон сорох тамхины оч хааяаа хааяаа улааран харагдана.

Харин сууж байгаа хүн таазандах цоорхойгоор тэнгэр өөд харан ямар нэгэн зүйл бодон сууна. "За яав ? тайвширвуу ?" гэж Соривт, Ангарагаас асуув. "Тиймээ" гэж Ангараг санаа алдаж байгаа ч юм шиг эсвэл ямар нэгэн чанга хатуу зүйлээс сулран унаж байгаа юм шиг хэлэв. Түүний нүүрэнд ямарч сэтгэл хөдлөл тодорсонгүй. Соривт, тамхиа нэг сайн сороод өрөөний харанхуй хэсэгрүү няслалаа. Тамхи хана мөргөн улаа бутран унав.

"Би юу болсоныг сайн санахгүй байна" гэж Ангараг хэлэнгээ соривтруу гэм хийцэн юм шиг харлаа. Ангараг үнэхээр айж байлаа, буруутай юм шиг, гэмтэн ч юм шиг сэтгэл нь хөндүүрлэхийн дээр энэ талаар бодох болгонд өөрийн эрхгүй хүндээр санаа алдаж байв. Үнэндээ түүнд бүх болсон зүйл зүүд зэрэглээ мэт эмх замбараагүй, орон гаран байлаа. "Чи одоо яая гэж бодож байна ?" гэж Соривт асуухад, "Юу гэсэн үг вэ?" гэж сулхан дуугаар Ангараг асуултыг асуултаар хариулав. "Чи СОНГОЛТ хийх хэрэгтэй" гэж Соривт түүнд хэлэв. "Сонголт . . . " гэж Ангараг амандаа бувтнахад түүний нүдэнд Хулангийн инээмсэглэсэн дүр төрх харагдах шиг болов.

----------------------------------------------------------------------------------------

Хулан хичээлээ тараад Ангарагыг хайсан боловч олсонгүй. Усанд хаясан чулуу мэт л алга болжээ. Мэдэх ч хүн байсангүй. Мэдэж байсан ч хэлэх хүн байсангүй. Хулан яг яах учраа олохгүй байлаа. Ангараг хэзээч ингэж гэнэт хэл сураггүй алга болж байгаагүй болохоор Хулангийн хувьд айх, гайхах зэрэгцэж байлаа. Гэнэт ард нь "Хулаан" гэх дуу гарлаа. Түүний дотор нь пал хийж, зүрх нь хүчтэй түргэн цохилно. Нүүрэнд нь баясал тодрон эргэн хартал Түвшөө зогсож байх нь тэр.

Хулангийн урам хугарсан ч таньдаг царай харсандаа баяртай байлаа. Үүнд үүсээд байгаа нөхцөл байдал нөлөөлсөн нь ойлгомжтой. Хулан сургуулын ард талруу хурдлан гүйлээ. Нэг л мэдэхэд сургуулын ард ирсэн байв. Ямар нэгэн зүйл болсон бололтой хүмүүс бөөгнөрөн зогсоно. Хулангийн толгойнд Ангараг гэсэн бодол зурсхийн орж ирхэд, хүн цугласан газарт өөрийн мэдэлгүй явж очсон байлаа.

Хүмүүсийн дунд нэгэн залуу сурагч хэвтэнэ. Хулан хүмүүсийн дундуур яран шургалсаар тэрхүү сурагчруу дөхөн очив. Тэгээд ёолон хэвтэх Ганааг олж харав. Хулангийн санаа амарсан ч "хурдан түргэн дуудаач" гэж чангаар хэлхэд Ганаагийн гар хөл бологчдын нэг нь утсаа гарган ямар нэгэн дугаар хийн залгав. "Ангарагыг харсан хүн байна уу?" гэж чанга дуугаар асуув. Түүнийг сонсч байгаа хүн байсангүй. Гэтэл захад зогсож байсан намхан нуруутай сурагч "Ангараг тийшээ явсан" гэж сургуулын баруун зүг гараараа заав.

Хулан гүйсээр сургуулын баруун захад хүрэхэд, цагаан цамцтай хоёр хүн 200 аад метрийн цаана байрлах байрны буланг тойрон дөнгөж далд орж байлаа. "Ангарагааа" гэж чангаар хашгирсан ч тэр өөрийгөө ч сонссонгүй. Түүнд цааш гүйх, цааш дугарах тэнхэл байсангүй. Газар сөхрөн суув. Ангараг яасан бол, зүгээр болов уу? соривт Ангарагыг хааш нь авч яваа юм бол,Ангарагыг зодох гэж байгаам болов уу ? гэх мэт бодлууд түүний толгойд эргэлдэж байв.

Хулан гэрлүүгээ явж байх замдаа энэ бодлуудаас ерөөсөө салж чадахгүй байлаа. Толгойдох бодлуудаа үргээхийн тулд элдэв зүйл бодохгүй хичээн эгц урагшаа харлаа. Хулан зог тусан зогсов. Түүний өмнө Ангараг зогсож байлаа. Хулан үг ч дугарч чадсангүй. Ангараг аажуухан алхан ойртсоор хулангийн урд ирж зогсоод гараа сунгав. Хулан яахаа мэдэхгүй байлаа. Охины нүднээс нулимс дусч байлаа. Тэр амьдралдаа хэний ч төлөө ингэж их санаа зовж, ингэж их шаналж байгаагүй билээ.

Ангарагыг эрүүл саруул байгааг хараад түүний сэтгэл нь онгойж ямар нэгэн юмнаас чөлөөлөгдсөн мэт болов. Ангараг гараа сунгасан хэвээр "Гэртээ харьцгаая. Би чамайг хүргээд өгий" гэж намуухан дулаан өнгө аясаар хэлэхэд Хулангийн сэтгэл нь улам сэргэж, нүүрэнд нь инээмсэглэл тодрох нь тэр. Хулан аажмаар гараа өгөхдөө ичсэндээ хацар нь улайж, харцаа буруулах нь их л үзэгслэнтэй харагдуулна. Хуланд асуух зүйл зөндөө байсан ч асууж зүрхэлсэнгүй. Харин Ангарагын гарнаас хөтлөн халуун дулаан элчийг нь мэдрэн алхах нь юутай ч зүйрлэшгүй мэт санагдаж байв. Энэ хоёр бие биендээ амьдралыг даван туулах, бие биендээ тэмүүлэх тэрхэн жигүүрийг бэлгэсэнч, асар их саад бартааг дагуулах замыг сонгосноо хэрхэн мэдэх билээ.

Хотын нэгэн эмнэлэгийн өрөөнд үнэг Ганаа хэвтэж байлаа. Өрөөний цонх нээлттэйн дээр зөөлөн салхи цонхоор үлээнэ. Ганаа аажмаар нүдээ нээв. Эмнэлэгийн үнэр хамрийг нь сэнх хийв. 'Би хаана байна аа ?'  гэж дотроо өөрөөсөө асуун эргэн тойрныг ажив. Ганаа гэнэт сандран босохыг оролдтол түүний 2 мөр нь тэсэхийн аргагүй өвдөв. Орон дээрээ лаг хийн хэвтэв. Өвдсөнөөсөө болоод түүний нүүрээр хөлс чийхарч байв.

Түүний өвдөлт нь аажмаар намдаж нүүрний ярвайлт нь аажмаар алга болов. 'Яагаад би энд байдаг билээ ? ' хэмээн дахин өөрөөсөө асуугаад, болсон бүх явдалыг эргэн санахыг хичээв.

--------------------------------------------------------------------------------------

Ангарагын инээж зогсохыг хараад Ганаагийн уур нь буцлаад ирэх нь тэр. 'Чи наанаа хэвтэж байсан чинь дээр байсан юм даа. Харин жинхэнэ уур хүргэчихлээ' гэж хэлээд түүнрүү гүйн очив. Ангараг нэг ч алхам хөдөлсөнгүй. Ганаа түүнийг заамдаж аваад хүч оруулан орилоод сургуулын ханаруу шидэв.

'Ингээд хэвтэж бай.' гэж Ганаа хэлээд инээмсэглэн эргэн алхав. 'Би . . .' гэх Ангарагийн дуу сонстов. Ганаа гайхан эргэв. 'Би чамайг Хуланд хэзээч гар хүргэхээргүй болгоод өгөе л дөө' гэж Ангарага жихүүдэс хүрмээр, хүнийх биш гэмээр өнгөөр хэлээд Ганааруу хурдлав. Ганаа эргэж ч харж амжсангүйн дээр Ангарага түүнийг хамаг хүчээрээ мөрлөн Ганаатай хамт урагшаа унав.

Ганаа босох гэж оролдтол ямар ч нэмэр байсангүй. Ангарага түүний 2 гарыг шуунаас нь бариад Ганаагийн толгойн чиг түлхэв. Ганаагийн хоёр мөр маш их өвдөж байв. Ангарага хамаг хүчээ шавхан Ганаагийн бахим хоёр гарыг өчиж байв. Хэдийгээр Ганаа илүү хүчтэй байсан ч Ангарагын өчилт, хүчлэн гараа мулталж авах түвшнээс аль хэдийн хэтэрсэн байлаа. Дээрээс нь Ангарагын бүх хүчээ шавхаж байгаа нь аажим аажмаар Ганааг зовоож байв. Хэрвээ Ганаагийн өрсөлдөгч Ангарагаас илүү  хүчтэй хүн байсан бол энэ бүхэн ийм зовиуртай байхгүй байх байсны дээр хоромхон зуур л болж өнгөрөх байв.

Ганаа тэсэлгүй "Больёоо" хэмээн орь дуу тавив. Тэгсэн ч энэ бүхэн зогсохгүй байлаа. Энэ үед Ганаа арай чүү толгойгоо арагш нь эргүүлэн нүднийхээ булангаар Ангарагыг харав. "Чи ингээд хуланд хүрээрэй" хэмээн Ангарагын амандаа бувтнах Ганаад бүдэг бадаг сонсогдож, Ангарагын ухаанаа алдсан байдлыг нь илэрхийлэн улаанаараа эргэлдэх нүдийг нь харсан Ганаа улам ихээр айн, амь тавин орилж эхлэв. Энэ байдал нь тэнд байсан хүмүүсийг хиртхийлгэв. Хүмүүсийн харцанд айдас харагдаж байв. Ганаагийн гар мөрөөрөө ард талруугаа дарагдсан их л эвгүй дүр зургийг бий болгож байв.

Айдас бас Хуланг хамгаалах, харамлах сэтгэл нь Ангарагыг сэтгэл зүйн тун хэцүү байдалд оруулсан байв. Тэрээр ухаанаа алдсан байлаа. Түүнд юу зөв, юу буруу, аливаа юмны хэмжээ хязгаар аль нь ч чухал биш байв. Тэр зөвхөн ямарч үнээр хамаагүй ялах ёстой гэдгээ л мэдэж байв. Гэвч хэдийгээр тэр ялалтанд хүрсэн энэ ялалт нь одоо өөрт нь чухал биш байв. Түүний оюун санаа булингартаж, зөв буруу, хэмжээ хязгаарыг харах мэлмий сохорсон байлаа. Тэр нүдэнд өртсөнөө устгах араатан мэт болжээ. 

Гэнэт залуучууд дундаас соривт гүйн гарч ирээд Ангарагыг Ганаагийн дээрээс цохин унагав. Ганаагийн гэнэт суларсан гар нь амьгүй юм шиг л доош унав. Ганаа нэг чангахан ёолоод чимээгүй болчихов. Өвдөлт айдсаасаан болооод Ганаа ухаан алдсан байлаа. Ганаа үүнээс цааш юу ч санахгүй байлаа.

------------------------------------------------------------------------------------- 

Харин Ангарага газар унангуутаа буцаж босч ирэн Соривт руу дайрав. Соривт түүний дайралтыг угтуулан урагш нь нэг алхаад түүний хэвлийд баруун гараараа цохив. Ангарага амисгаа авч чадахгүй өвдөг дээрээ сөхрөв.

Харин соривт түүнрүү тайван хараад "Тэнэг амьтан"  гэж Ангарага т сонсогдохоор бувтнаад түүний баруун шанааруу өшиглөв. Ангарага газар хажуугаараа эвхрэлдэн хэвтэнэ. Түүний хэвлий их өвдөж байсан ч соривт өшиглөсөнөөс цочроо аван дахин амисгаа авчээ. Уртаар амьсгаа аваад уйлж эхлэв. Уйлах гэж гиншиж байлаа. Сонсоход ч сэтгэл урагдмаар байлаа. Харин тэнд харан зогсож байсан залуучуудын зарим нь соривтруу ууртай байдлаар үг хаяж байлаа. Тэд соривтыг оролцсонд, Ангарагыг цохиж, өшиглөсөнд ундууцаж байгаа нь тэр байв. 

Соривт 'чимээгүй байцгаа' гэж чанга орилоод, үргэлжлүүлэн "Одоо энд үзээд байх юм байхгүй. Та нар тарцгаа" гэж хэлэв. Залуус соривтыг сайн мэдэж байсан болохоор түүний үгийг сөргөлгүй тарцгаав. Ганаагийн хэдэн дагуул түүнийг сахин үлдсэн бөгөөд мэдээж тэр хэд эмнэлэг бараадуулсан нь тэр. Харин соривт Ангарагыг дагуулан хаашаа ч юм алга болжээ.

Арван жилийн сургуулын ард талд хэсэг бүлэг залуус зогсоно. Бүгд тойрог болон зогссон байх ба тойрог дунд хоёр залуу зогсоно. Тэр хоёр өөд өөдөөсөө харж зогсох бөгөөд нэг нь нөгөөгөө бодуул илүү махлаг нуруу өндөртэй аж. Тэр өдрийн хичээл дуусаад аль хэдийн бүтэн цаг өнгөрчээ. Гэвч эдгээр залуус одоо хүртэл энд байгаа нь сонирхолтой. Энэ бол Ангараг, үнэг Ганаа хоёр байлаа.

------------------------------------------------------------------------------

Ганаагийн Ангарагт олгосон 3 хоногийн хугацаа энэ өдөр дуусч байлаа. Ганаа, Хуланг өөрийн болгоно гэж бодох тусам сэтгэл нь хөдлөн догдолж байлаа. Тийм ч учраас энэ өдөр сургуулын хүүхдүүдийг нэг их зовоох сонирхол түүнд байсангүй. Хичээл завсарлангуут тэрээр ариун цэврийн өрөөрүү гүйх шахан алхан одлоо. Ариун цэврийн өрөөнд түүний гар хөл болох 5 залуу ирчихсэн түүнийг хүлээж байв. Ганаа бүгдэнтэй нь гар барьж мэндлээд өврөөсөө тамхи гарган асаагаад, нэг сайн уушиглаж орхив. Удалгүй доод ангийн хоёр хүү орж ирэхэд, сурсан зангаараа нөгөө 5 залуу дуудах нь тэр. Тэр хоёр аажуухан дөхөж ирээд доошоо харан зогсов. Ганаа тэр хоёрыг сайтар ажиглав. Хоёр гардаа урдаа барин арчаагүй нь аргагүй зогсох хоёр хүүг хараад Ганаа, "Эндээс гарцгаа" гэж тодоор хэлэв. Тэр хоёр Ганааруу гайхаж хараад, бушуухан гүйж одох нь тэр. Нөгөө 5 залуу гайхсан ч юм асууж зүрхэлсэнгүй.

Удалгүй цагаан цамцтай 3 нь залуу орж ирэв. Тэргүүнд яваа залуу нь нөгөө хоёрыгоо бодвол бага зэрэг намхан гэвч, биеийн хөгжил нь нөгөө хоёрыгоо бодвол өөр түвшинд байлаа. Үсээ шанаагаа хүртэл ургуулсан байх бөгөөд голоор нь хуваан, нэг нүдээ дарсан байх. "Юу байна даа Ганаа" гэж урт үст залуу мэндлэв. Ганаа хальт харсан болоод, "Юмгүй дээ. Чамаар юу байна ?" гэж зөрүүлэн асуув. "Тайвандаа" гэж урт үст хариулаад, "Одоо хүртэл нялхсыг зовоосоор л байна уу ?" гэж асуугаад, жуумалзан инээв. Ганаа үүнд илт дургүйцэж байгаа нь нүүрэнд нь илт байсан ч юм дуугарсангүй. Энэ яриаг өрнөж байх хооронд гаднаас нэг залуу орж ирэв. "За чи сургуулиас хэзээ гарах гэж байна даа" гэж Ганаа орж ирсэн залуугаас асуув. "Уучлаарай, би сургуулиас гарч чадахгүй" гэж Ангараг хариулав. "Хаха, заза тэгвэл би ойлголоо. Замд битгий хөндөлсөөд байгаарай. Чи ч зөв шийджээ. Тэр охиноос зайгаа барисан болохоор
би чамайг дахиж зовоохгүй гэж амлая" гэж хэлээд, том дуугаар тас тас хөхрөх нь тэр.

"Үгүй ээ. Чи буруу ойлгосон байна. Би чиний өгсөн сонголтоос алийг нь ч сонгохгүй. Харин өөр сонголт сонгосон" гэж Ангараг намуун дуугаар хэлэв. Тэрбээр ариун цэврийн өрөөний гэрэлтүүлэг багатай хэсэгт зогссон байсан учир, түүний нүүрний хувирал харагдахгүй байв. "Юу гэнээ ?" гэж Ганаа хашхиран асууснаа, бие барин тайвшрав. Ганаа Ангарагыг, "энэ хоёр сонголтыг сонгохгүйгээр өөрийн аргаар
Хулангаас холдох гэж байгаа юм болов уу" гэж бодов. Ганаагийн нүүрэнд инээмсэглэл тодроод "За за чи тэр охиноос л холдож байвал. Ямар аргаар гэдэг нь хамаагүй. За одоо нүднээс далд ор" гэж хэлэв. "Үгүй ээ. Чи ерөөсөө ойлгоогүй байна. Миний сонголт бол би сургуулиас гарахгүй, бас би Хулангаас харьцаагаа салгахгүй байх." гэж Ангараг хэлэхэд түүний хоолойны өнгөнд шийдмэг байдал илэрч байв.

"Юу ? Муу мангар бацаан надаар тоглоод байна уу ? үгүй юу ? чамайг одоо сургаад өгөе л дөө" гэж Ганаа хашхираад, гар хөл бологсодруугаа толгойгоороо дохив. Энэхэн зуур 5 н залуу түүнрүү дайрах нь тэр. Ангараг цочирдон юу хийхээ мэдэхгүй хөдөлгөөнгүй зогсох бөгөөд, түүний нүд нь томорч ам нь ангайсан байлаа. Тэрхэн зуур нүүрээ хоёр гараараа халхлан, "Яавал яаг, ямарч байсан би хулангаас холдож чадахгүй.
Би амалсан шүү дээ" гэж бодов. Гэтэл ямар ч цохилт Ангарагруу ирсэнгүй. Гайхан гараа нүүрнээсээ холдуулан хартал, хоёр цагаан цамцтай залуу тэдгээр залуусын замыг хаан зогсож байв. Ангараг тэр хоёрыг хараад гайхаж орхив. Тэр хоёрын царай яг ижилхэн байсан бөгөөд мэдээж эхрүүд байлаа. Нөгөө 5 н залуу яаахаа мэдэхгүй хэсэг зогссоноо, Ганааруу асуусан байдалтай харав. "Юугаа хараад байгаа гөлөгнүүд
вэ ? Бүгдийнэ бялба болтол нүдээд өг" гэж Ганаа хашхиран хэлэв. Түүний нүд нь улаанаараа эргэлдэж, амьсгаа нь түргэссэн байсан нь хичнээн их уурлаж байгааг нь илэрхийлж байв.

"Ойрд ингэж хөгжилдөөгүй юм байна шүү" гэж хоёр эхрийн баруун талынх нь хэлэхэд, "Юу чаддагийг чинь харья л даа" гэж зүүн талынх нь үргэлжлүүлэхэд яг л нэг хүн ярьж байгаа юм шиг сонсогдож байлаа. Энэ хоёр ихэр үргэлж хамтдаа юмыг хийж ирсэн болохоор тэр хоёр бие биенээ маш сайн ойлгодог байв. Яг л нэг хүн юм шиг. "За өрөвдөлтэй амьтад минь хүрээд ир" гэж хоёр ихэр зэрэг хэлээд, өрөн зогсов.
Хоёр эхрийн хэлсэн үг 5 залуугийн уурыг ихээр хүргэх зорилоготой байсан нь биелж нөгөө тав ч уулгалан дайрав. Ангараг ийм юм болно чинээ бодоогүй байсан болохоор гайхах, баярлах зэрэгцэн хүч тэнцүү биш зодооныг харан зогсож байв.

Хэдийгээр 5 уулаа байсан ч хоёр ихрийг дийлж чадахгүй байлаа. Гайхалтай нь хоёр ихэр ерөөсөө ямар нэгэн цохилт, довтолгоо хийхгүй, зүгээр л цохилтуудыг гаргаж (бултаж) байв. Ангараг энэ бүгдийг нүдээ бүлтийлгэн харж зогсов. Гэнэт архирах маягийн чимээ гарахад, Ангараг чимээ гарсан зүрүү харлаа. Ганаагийн нүд нь улаанаараа эргэлдэн түүнрүү гүйн ирж байв. Ганаагийн энэ байдал нь түүнд яг л бурхны нудрага өөр дээр бууж байгаа юм шиг сэтгэгдэл төрүүлэн, түүнийг айдас бүрхэн авав. Гэнэт Ганаагийн хажуу талаас хөл орж ирэн түүнийг жийн унагаав.
Энэ явдалд Ганаа ч тэр Ангараг ч тэр мэл гайхаж орхив. "Чи ч ерөөсөө өөрчлөгдөхгүй хогийн шавхруу юм даа" гэж урт үст хэлээд татаж байсан тамхиа суултуурлуу шидэхэд, "пссс" гэсэн чимээ гаран тамхи унтрав. Ганааг өшиглөсөн хүн бол урт үст байлаа. "Би яахаараа хогийн шавхруу байдын чи л, өөрт хамаагүй хүнийн хэрэгт оролцож байгаагаараа хогийн шавхруу мэд үү " гэж Ганаа чангаар хэлэв.

Урт үст энийг сонсоод Ганаа руу эргэж харав. Ганаа түүний харцыг удаан харж тэссэнгүй, түүний харцанд яахаас ч буцахгүй байдал илэрч байв.
"Сул дорой хүн дээрэлхэж, бусдыг бүлэглэхээс өөр юм чадахгүй өрөвдөлтэй амьтан. Тийм ч учраас чи одоо хүртэл хамгийн доод зиндаанд байгаа гэдгээ мэдхүү" гэж урт үст хэлээд үргэлжлүүлэн "Хоёроо тоглохоо боль, хичээл орлоо багш загнаад унана" гэж хэлээд өрөөнөөс гарч одов. "Ойлголооо , тэгээд ч бид хоёр уйдчихлаа" зүүн талын ихэр хэлээд, өөдөөс ирж байсан баруун гарын цохилтыг зүүн талруугаа биеэрээ эргэн гаргаад, гараас нь барьж аван үүрч шидэхэд. Шийдүүлсэн залуу нисч байхдаа өөрийн нэг хамтрагчийг мөргөн хоюулаа газар унах нь тэр. "Та нартай хөгжилдөх уйтгартай юмааа" гэж баруун талын ихэр хэлээд нэг залууг элгэдэн унагаж, нөгөө залууг нүүрэнд нь эргэн өшиглөж унагав. Энэ хооронд үлдсэн ганц залуу нь гарч гүйн зугтав.

Энэ бүхнийг Ангараг үнэхээр мэл гайхан харж зогслоо. Тэрбээр энэ 3 н залууг их хүндэлж байлаа. "Иймэрхүү асуудлыг халз тулаад шийддэг заншил байдагдаа"
 гэж хэлээд Ангарагруу хараад "Хичээлийн дараа сургуулын ард талд ирээрэй. Ганаа чи ч гэсэн. Та хоёрын асуудлыг тэнд л шийдэе. Дахиж иймэрхүү юм хийж бүлгийн нэр битгий гутаагаад байгаарай." гэж хэлээд урт үст эргэв. "Намайг . . . Намайг Ангараг гэдэг." гэж чангаар Ангараг хэлэв. Урт үст эргэж хараад "Намайг Зэв гэдэг" гэж инээмсэглэн хэлээд үргэлжлүүлэн "ер нь бол Соривт л гэдэг юм" гэж хэлэв. "Алтан багана, Мөнгөн багана" гэж хоёр ихэр хэлээд үргэлжлүүлэн "Давхар цохилт" гэж инээмсэглэн өгүүлэв. "Та гуравт баяраллаа" гэж Ангараг инээмсэглэн хэлэв. "Нэг их зүйл биш дээ. За зоригтой байгаарай. Хичээлийн дараа уулзая" гэж Соривт хэлээд нөгөө хоёрыгоо дагуулан явж одов.

Ангараг соривтын хэлсэнийг маш сайн ойлгож байлаа. Хичээлийн дараа болох тэр уулзалт бол, түүний хувьд зүүдэлж ч байгаагүй зүйл юм. Даруухан, дуулгавартай хүн
болгохыг хүсэн ээж нь түүнийг хүмүүжүүлжээ. Тийм ч учраас тэр хэзээч хэн нэгэнтэй гар зүрүүлэх талаар бодож ч байгаагүй аж. Ангараг энэ бүгдийг хэрхэн мэдэх билээ дээ. Ямар ч байсан Ангараг зориг гарган өөрийн шийдвэрийг Ганаад хэлсэндээ урамшин бага ч гэсэн зориг орсон байлаа.

"Би энийг заавал хийх ёстой. Би заавал тэр тулааныг хийх ёстой" гэж Ангараг өөртөө шивнэж байлаа.

--------------------------------------------------------------------------------------------

"Чи миний өгсөн аль ч саналыг хүлээж авсангүй, Харин би одоо амалсан ёсоороо чиний яс маханд чинь ойлгуулах болно" гэж Ганаа хэлээд түүнийг барьж аван тонгоров. "Пид" хийх чимээ гарав. Ангараг газар хэвтэж байлаа. Тэрбээр амьсгаа авч чадахгүй хэсэг хэвтэж байгаад арай чүү уртаар амьсгаа авав. Түүний амисгаа дээрдэж, ямар нэгэн зүйл хүлээснээсээ тайлагдах гэж тонгочиж байгаа юм шиг л байлаа. Түүний гар нь салгалж, хөлс нь гарсан байв. "Ха ха ха" гэж Ангараг аажуухан инээмсэглээд босохыг оролдов. Түүний хөл салганан арай чүү босч зогсов. Хэсэг хугацааны дараа хөл салнганахаа болиход нуруугаа эгцлэн босов. Ганаа түүний царайг хараад царай нь хувхай цайв. Ангарагын нүүрэнд чөтгөрийн юм шиг инээмсэглэл тодорч байв. Харин түүний харц галын оч шиг л хурц байлаа.

Тэднээс 30 аад метрийн зайтай сургуулын хашааны гадна талд, хар өнгийн бенз машин зогсох аж. Энд болж байгаа үйл явдалыг хөндлөнгөөс хүн ажиглаж байгааг хэн
мэдэх билээ дээ. "Энэ залуу буруу хүнээрээ л оролдож байна даа" гэж машин дотроос ажиглан суусан хүн хэлэхэд түүний харц, инээмсэглэл нь Ангарагынхтай тун ижил
харагдав.

Ангарагын амьдрах хороололоос нэг хороололын зайтай бяцхан хотхон оршино. Энэ хотхон хувийн байшингуудаас бүрдэх бөгөөд Хулангийнх энд байдаг байв.
Хотхоны дунд хэсэгт байрлах байшингийн үүдэнд нэгэн залуу зогсоно. Биеийн хөгжил сайтай, нуруулаг цэвэрхэн залуу байлаа. Хэн ч харсан найз бүсгүйгээ хүлээж
байна гэж хэлэхээр. Хулан өглөө эрт босоод цай ундаа уучихаад гэрээсээ гарлаа. Үүдэнд нь хүн зогсож байхыг хараад гайхсан ч нэг их тоосонгүй. Харин хажуугаар
нь зөрөн гарах тэрхэн агшинд Хулан гэж дуудах шиг болов. Хулан бондгос хийтэл цочоод эргэн харав. Мэдээж энэ залууг өөрийг нь хүлээж байгаа гэж огтхон ч
бодоогүй болохоор цочих нь ч аргагүй байлаа.

Ангараг хэдий өглөө эрт боссон ч нэг л нойрмог байлаа. Сайтар ажвал түүний нүд нь жартайж улайжээ. Энэ нь түүний тавгүй хоносоныг илтгэж байлаа. Харин ээж
нь энэ бүгдийг эрт боссоноос болсон гэж бодож байлаа. Удалгүй хаалга тогшиж Цэцгээ хаалгаруу гүйн очиж онгойлгоод, агаа Хулан эгч ирчлээ хурдлаарай гэж хэлэв. Чи
түрүүлээд гарч бай би удахгүй очлоо гэж хэлээд Ангараг ширээнээс босов. Ангараг орцныхоо шатаар бууж явахдаа үнэг Ганаагийн хэлсэн үг, бас Хулан тэр хоёрыг
байшингийн булангаас харан зогсож байсан залууг бодон, энэ бүгдийн учир шалтгааныг өөрөөсөө хайж байв. Энэ бүхнээс болоод тэрээр шөнө олигтой ч унтаж
чадаагүй ажээ.

Нэг л мэдхэд орцныхоо үүдэнд гарч ирсэн байх бөгөөд өглөөний наранд тавгүй хоносон нүд нь гялбан бага зэрэг хүндүүрлэв. Харин гялбаан дунд хоёр биш гурван хүн
зогсож байхыг харав. Гуравдах хүнийг хараад Ангарагын царай хувхай цайн барайв. Хуланг хүргэж өгхөд тэр хоёрыг байшингийн булангаас харан зогсож байсан залуу
дүрээрээ зогсож байлаа. Цэцгээг хүргэж өгчөөд гурвуулаа сургуульруугаа чиглэв. Хэн ч юу ч дугарсангүй. Харин үл таних залуу, чи бид хоёр танилцаагүй байхаа, намайг
Төрөө гэдэг гэж хэлээд Ангарагруу гараа сарвайв. Харин Ангараг нэрээ хэлээд гарыг нь атгав. Яагаад ч юм Хулан Ангарагын хэлсэнийг бараг сонссонгүй. Ангараг айдаст
автсан байлаа. Тийм ч учраас түүний хоолой олигтой гарсангүй. Гарыг нь атгах тэрхэн агшинд Төрөөгийн харц гэнэт өөрчлөгдөн хүйтэн, хөндий, махчин араатных мэт
өөрчлөгдөн, гарыг нь бяц атгах шиг боллоо. Ангараг арай л сөгдөөд суучихсангүй. Түүний харц, атгалт нь Ангарагын зүрхэнд айдас хуруулжээ. Энэ бүхэн нүд эрмэхийн
зуур болсон учир Хулан анзаарсангүй.

Ангараг бүх хичээлийн турш цонхруу харан суужээ. Хулан энэ бүхнийг анзаарсан бөгөөд янз бүрээр яриа өдөвч нэг л болж өгөхгүй байлаа. Яриа өдөх болгонд нь Ангараг худлаа инээмсэглэсэн болчоод яриагаа дуусгачихаад байлаа. Энэ нь Хуланд ихээхэн сэтгэлийн зовиур болж байсныг Ангараг мэдэрсэнгүй. Хонх дуугарлаа сүүлийн хичээл орж дуусав. Төрөө сургуулиас гаран, сургуулын ард талын хаалгаруу очлоо. Тэнд түүнийг хүн хүлээж байжээ.

.................
- Хахаха. Чи тэгээд Ангарагын дүүг хүргэж өгсөн хэрэг үү ?
- Тиймээ. Юу нь инээдтэй байна ?
- Чамайг тэгээд явж байна гээд төсөөлсөн чинь инээд хүрчихлээ
- Инээх юмаа мөн олж дээ.
- За тэгээд, яахаар болов ?
- Би Хуланг өөрийн болгоноо.
- Хахаха. Ийм л юм болох гээд байж л дээ. хахаха, За тэгвэл би гоожууруудтай уулзаж Хуланг оролдуулахгүй байх талаар санаа тавихаас.
- Ангарагыг битгий оролдоорой. Би өөрөө түүнээс салгаж авна.
- Хөөөх, сонирхолтой юм болох нь дээ. За би явлаа. Орой бүлгийн уулзалттай гэдгийг мартваа.
- Тэнэг уулзалт, чи зохицуулчихаж болдоггүй юмуу ?
- Чи ахлагч учир байхгүй бол болохгүй шүү дээ. За амжилт хүсэе, дурлалт залуу минь ХАХАХА
- Тэнэг амьтан.

Ангараг Хуланг гэрийнх нь үүдэнд хүргэж өгөөд буцах гэтэл Хулан, чи орж цай уухгүй юмуу ? гэж түүнээс асуув. Энэ нь түүний Ангарагатай ярилцах гэсэн сүүлчийн оролдлого байлаа. Харин Ангараг, уучлаарай бие жаахан тааруу байна. Би харилаа гэж хэлээд цааш алхав. Яг үүнтэй ижил дүр зураг Хулангийн нүдэнд зурс хийн харагдав. Түүний өнгөрсөнд байсан дүр зураг ийнхүү нүднийх нь өмнө давтагдав. Хулангийн дотор нэг юм огших нь тэр. Гэнэт хэн нэгэн Анаграгын гарнаас нь барин түүнийг татан эргүүлэв.
Түүний харцыг хараад Ангарагын сэтгэл урагдах шиг боллоо. Санаа зовсон, аргаа барсан цөхөрсөн харцаар харах том алаг нүдэнд нь нулимс цийлэгнэж байлаа. Чи яагаад надад юу ч хэлэхгүй байгаа юм бэ ?. Чи яагаад ингээд байгаа юм бэ ? надтай юм ярь л даа, чамайг ийм байдалтай байхыг харахаар надад хэцүү байна хэмээхэд, Ангараг чимээгүй зогссоор л байлаа. Чамайг ингээд байхаар надаас холдоод байгаа юм шиг санагдаад байна гэж хэлээд Хулан уйлчихав. Урьд нь би хэнтэй ч нөхөрлөж байгаагүй, би арай гэж олсон нөхөрлөлөө алдмааргүй байна.

Би чамайг алдмааргүй байна !!!! Би дахиад хэн нэгнийг алдмааргүй байна !!!! гэж Хулан хэлэв. Үүнийг сонсоод Ангараг аянгаар ниргүүлэх мэт болов. Тэр ямар хувиа хичээсэн зан гаргаж, Хуланг хичнээн их зовоож байснаа ойлгов. Ангараг, Хуланд аажуухан ойртоод, түүний нулимсыг гараараа арчихад, Хулан толгойгоо өндийлгөн түүнрүү харав.
Би чамайг хэзээ ч орхихгүй ээ гэж Ангараг хэлээд инээмсэглэхэд, Хулан баяралсандаа дахиад л уйлчихав.

- Хөөе, Битгий уйлаад бай л даа. Би чамайг орхихгүй гэж хэлээ биз дээ.
- Энэ нулимс чинь өөрөө ингээд гараад л байна ш д, би энийг чинь яахын.
- Чи нээрээ манай дүүгээс илүү уйланхай юмаа.
- Яады яады яады.

Хэдийгээр энэ бүхэн энгийн хүнд нэг их сүртэй зүйл биш боловч, Хулангийн хувьд энэ маш чухал зүйл байлаа. Түүний ямар амьдрал туулж өнгөрүүлсэнийг хэн ч үл мэднэ.

-----------------------------------------------------------------------------

Дараагийн бүлэг   "Нойлын өрөөнд болсон явдал" нэртэйгээр та бүхэнд хүрэх болно оо. 

Хулан уйлсанаасаа болоод нүд нь улайчихсан, нусаа татан Ангарагын өөдөөс харан сууна. Ангараг, Хуланг хараад инээмсэглэхэд битгий хүн шоолоод бай гэж чангаар Хулан хэлсэнээ инээмсэглэн дахиад цай ухуу гэж асуулаа. Байн байн л цай уухуу гээд асуугаад байх юм, урдахаа ч ууж амжаагүй байхад гэж Ангараг хэлэв. Хулан ичсэндээ улайчихав. Чи тэгээд юу болоод байгааг хэлэхгүй юм уу ? гэж Ангарагаас асуув.

Ангараг, Хуланд хэрхэн хэлэхээ сайн мэдэхгүй байсан учраас чимээгүй л суусаар байлаа. Иймэрхүү байдалтай хэсэг хугацаа өнгөрсөний дараа Ангараг ам нээв.
Манай сургуульд их олон атамантай. Тэд нар дотроо зэрэг зиндаатай, тогтсон дүрэм журамтай гэхүүдээ. Энэ олон овгоруудаас болоод би нойл орох их дургүй. Хэн нэгэнтэй нь таарчихвал шоглоод байдаг юм гэж хэлээд Ангараг санаа зовсон байртай Хуланг харав. Би ч өөрөө их сул дорой болохоор тэгдэг юм шиг байгаам. Хэд хоногий өмнө нойлд Үнэг Ганаатай таараад, тэнд болсон явдалаас болоод л би ингээд байгаа юм. Чамд хэлээгүйд уучлаарай.Ингэж хэлээд Ангараг хэсэг чимээгүй болов. Удалгүй яриагаа үргэлжлүүлэв.

Ганаа Ангарагийн мөрөн дээр гараа тавид, "Юу байна даа Ангаахай ?" гэж асуув. Ангарага ууралсандаа нүүр нь чинэрч байв. Гэвч өөрөөс нь том биетэй тул дийлэхгүй гэж бодож явдаг учраас юу ч хийгээд нэмэргүй гэж бодов. Гэсэн ч "Намайг Ангаахай гэдэггүй" гэж сонсогдохоор хэлэв. Ганаагийн уур хүрэн шүдээ зууснаа, "Чамтай ивээр ярьж болохгүй юмаа, хашрана гэж бас байхгүй, яадаг ч юм билээ дээ" гэж хэлсэнээ үргэлжлүүлэн, "Энэ удаа чамайг зүгээр явуулая, гэхдээ чамаас хүсэх юм байна" гэж хэлэв.

Ангараг гайхан, "Энэнд бас надаас хүсэх юм байдаг л юм байх даа, хичээл номоо надаар хийлгэх гээд байгаа юм болов уу ?" гэж бодов. Ганаа хэсэг чимээгүй зогссоноо, "Чи хулангаас хол байгаарай" гэж хэлээд эргэж харахад, түүний харц нь яахаас ч буцахгүй байгааг нь илэрхийлж байлаа. Ангараг хирт хийн цочсон боловч, "Чи намайг яасан ч болно оо, гэхдээ Хуланд гар хүрээд үзээрэй" гэж хэлэв. Энэ үгийг өөрийн мэдэлгүй хэлсэн бөгөөд, Хулан гэдэг нэрийг сонсонгуут түүний цээжинд уур, хилэн бургилах нь тэр.

Ганаа гайхан харсанаа, гайхшрал нь уур хилэнгээр дахин солигдов. Гэвч шүдээ зуун тэвчиж байлаа. "За яаахав, тэгүүл чи Сургуулиас гар" гэж хэлэв. Ганаа бодохдоо, хэрвээ сургуулиас гарчих юм бол энэ хоёрын харьцаа удалгүй хөндийрч сална гэж бодсон хэрэг. Ангараг юм хэлэх гэсэн боловч, Ганаа түүнийг заамдан авч нүүрэндээ ойртуулаад "чамд 3 хоногийн хугацаа өгөе. Сайн бодоорой !! Эсвэл яс маханд чинь мартхааргүй болтол чинь мэдрүүлээд өгнө шүү" гэж хэлээд түүнийг үүд рүү шидэв.

Ангараг энэ бүхнийг ерөөсөө ойлгоогүй боловч нилээн хүнд дарамтанд орсон байлаа. Энэ бүх хугацаанд алийг нь сонгохоо мэдэхгүй шаналан бодон явсан нь тэр. Хэрвээ Ангараг сургуулиас гарсан бол муу ээжийнхээ урмыг хугалах байлаа. Дунд сургуулиа заавал дүүргэнэ гэж ээждээ амалсан байжээ. Дээрээс нь Хулангаас хол байна гэдэг бүүр хэцүү санагдаж байлаа. Хэдийгээр танилцаад удаагүй ч, бат бөх холбоо тэр хоёрын дунд үүссэн байлаа.

Ангараг энэ болсон явдалыг үнэнээр нь Хуланд хэлсэнгүй. Зөвхөн дээрэлхүүлсэн, шоглуулсан болгон ярьжээ. Хулан энэ бүгдийг анхаарлтай сонсож байсан бөгөөд, түүнд их л санаа зовж байгаа нь илт байв. Хулан гэнэт "Би Ганаатай уулзаад ярилцаад үздэг
юмуу ?" гэж хэлэв. Ангараг гайхан түүнийг хараад "Үгүй ээ болохгүй" гэж чангаар хэлэв. Хулан цочиж орхив. "Уучлаарай, гэхдээ чи энэ явдалд оролцож болохгүй" гэж Ангарагыг хэлэхэд, Хулан сандран "Яагаад" гэж асуув.

Гэтэл гэнэт үүднээс "Эр хүмүүсийн хоорондын асуудалд эмэгтэй хүн оролцож болохгүй" гэх настайвтар хүний дуу гарав. Тэр хоёр гайхан үүдрүү хартал, урт сахалтай 60 эргэм насны эрэгтэй хүн зогсож байв. "Өвөө" гэж Хулан хэлэв. Ангарагын санаа нь зовсондоо хацар нь улайсан байв. "Сайн байна уу ?" гэж Ангараг үл ялиг сонсогдохоор хэлэв.  "Хүү минь орой болцон байна одоо гэрлүүгээ яв" гэж өвгөнийг хэлэхэд, Ангарагт эвгүй мэдрэмж төрөв. Хулан "Би чамайг гаргаад өгөе" гэж хэлээд Ангарагыг гараас нь хөтлөн үүдрүү чиглэн алхав.

"Сайхан амраарай, бүх юм сайхан болох болноо, санаа зоволтгүй" гэж хэлэв. Хулан энэнээс өөр юу ч хийж чадахгүй байлаа. Өчүүхэн ч гэсэн түүнийг сэтгэл санаагаар дэмжхийг хүсчээ. Энэ нь ч биелж Ангараг сэтгэл санаа бага ч гэсэн хөнгөрчээ. 10 аад алхам өнгөрсөний дараа "Хөөе жулдрай минь" гэж өвгөний дуудах сонсогдов. Ангараг гайхан эргэн харахад, хоёр давхрын цонхон дээр Хулангийн өвөө нь зогсож байлаа. "Жулдрай минь хэцүү бүхнээс бүү нүүр буруулж бай, чи цаашдаа айл гэр толгойлж явна тэр үед чи ийм байж болохгүй шүү дээ. Бэрхшээл бүхэнтэй нүүр тул, асуудал хаашаа шийдэгдэх нь хамаагүй адаглаад чамд ийм хэмжээний зориг тэвчээр байх хэрэгтэй шүү дээ" гэж өвгөн хэлэв.

Ангараг аль хэдийн ингэж бодож байжээ. Тийм ч учраас Хуланд хэлээгүй юм. Эр хүнд өөрийн гэсэн бахархал, бардамнал байдаг. Хулангийн өмнө түүнийгээ хамгаалахыг хүсчээ. Хэрвээ Хулантай учраагүй байсан бол Ангараг хэзээ ч ийм алхам хийхгүй байх байсан байх. Энэ бүгдийг зүгээр л тоохгүй өнгөрөх байсан юм. Харин одоо бол өөр байлаа. Түүнд хамгаалах, харамлах үнэлэж баршгүй зүйл байлаа. Хэдий үүнийгээ сайн ойлгоогүй байсан ч гэсэн. Байгалын жамаар, эр хүнийхээ хувьд зөн совингоороо мэдэрч байсан юм.

Ангараг өвгөнрүү хараад инээмсэглээд, "Сайхан амраарай өвөө" гэж хэлээд эргэн алхтал, "Хэрвээ чи тэгж чадахгүй бол манайд дахиж ирээд хэрэггүй шүү !!! би ач охиноо ийм жулдрайтай уулзуулмааргүй байна шүү" гэж хэлэв. Ангарагын инээмсэглэл нь улам бардам болж, та харах болноо гэж хэлээд гүйн одов. Өвгөн санаа алдаад "Энэ золигоос л болооод байсан юм байхдаа" гэж өөртөө хэлээд өрөөндөө буцаж оров.

Харин хажуугийн байшингийн ханыг налан нэгэн залуу энэ бүгдийг ажиглан зогсож байв. Энэ бол Төрөө байлаа.

"Ангаахайг хэрхэн өсөж томрохыг нь харая л даа" гэж өөртөө хэлээд инээмсэглэх нь тэрээ. Ангарагыг явсаны дараа нэг их удалгүй харанхуйд уусан алга болов.

Гэрлээ өглөө эрт босоод хүүгээ сэрээхээр өрөөрүү нь явж байтал 0 ийн өрөөнөөс хэн нэг нь гар нүүрийн алчуураар үсээ арчсаар гарч ирэв. Гэрлээ энэ үзэгдэлийг хараад нүдэндээ ч итгэсэнгүй. Ангараг усанд орчихоод гарч ирж байгаа нь энэ. Гайхсан бүсгүй Миний хүү зүгээр үү ? гэж асуув. Яасан ээж гэж Ангарагыг асуухад, аан юу ч бишээ биш, зүгээр гэж хүүдээ хариулсан боловч ямар нэгэн юм болсоныг эхийн зөн совин нь хэлээд байлаа.

Хар багаасаа л өглөө эрт босдоггүй, ялангуяа ээжээрээ дуудуулахгүй босч байсан удаа гэж нэгч байхгүй болохоор гайхахаас ч өөр аргагүй байлаа. Энэ бүхэн болсоноос хойш нэг цагийн дараа гэхэд ээж, хүү, охин гурав өглөөний цайгаа хамт ууж суулаа. Ээж охин хоёрын хувьд энэ өглөө нэг л содон байсны дээр өчүүхэн ч гэсэн баяр баясалыг мэдэрч байгаагаа өөрсдөө ч мэдэхгүй байлаа.

Ангараг өглөөнийхөө цайг ууж байх хоорондоо, нүүрэнд нь инээмсэглэл тодорсон ээжийгээ болон нухацтай харцаар харах дүү охин хоёроо хараад гайхан, амандах талхаа зажилсан хэвээр ямар нэгэн юм болоо юу ? хэмээн бувтнан асуув. Юм ч болоод байна аа гэж Гэрлээ хариулаад, чамтай ингэж өглөөний цай хамт ууна гэж санасангүй шүү гэж хэлэв.Харин Цэцгээ хоёр хацраа помбоотол амандаа чихсэн өглөөний цайгаа зажилсан хэвээр өнөөх л нухацтай харцаараа харсаар л байв.

Нэг их удалгүй хонх дуугарлаа. Аяга таваг угаан зогссон Гэрлээ хаалга онгойлгохоор үүдрүү зүглэв. Гэтэл том өрөөнд, өглөө болгон гардаг хүүхдийн нэвтрүүлгээ үзэж суусан Цэцгээ хэн нэгэнтэй уралдах мэт би би би гэсээр ээжийнхээ өмнүүр орон хаалга онгойлголоо. Сайн байна уу ? намайг Хулан гэдэг, би Ангарагын ангийнх нь хүүхэд байна гэх охиныг хараад Гэрлээ бүр их гайхаж орхив. Харин Цэцгээ, агаагийн найз охин ирчихсэн байна, би худлаа яриагүй л байгаа биздээ гэж ээждээ хандан хэлэв. Гэтэл Ангараг, за ээж би явлаа, Цэцгээ хурдлаарай би чамайг хүлээхгүй шүү гэж дүү охиндоо хэлэв.

Харин Цэцгээ, аль хэдийн бэлэн болчихсон байсны дээр та намайг бас хүргэж өгөх юм уу ? хэмээн Хулангаас асуухад, тиймээ гэж Хулан хариулав. Үүнд Цэцгээ ихээр баясан хөөх ямар гоё вэ ? за ээж би явлаа баяртай гэж хэлээд гарч гүйв. Сургуулын ард талын хаалга ажиллагаанаас гараад нилээд хугацааг өнгөрөөж байгаа ч хүний хөл тасрана гэж үгүй. Учир нь завсарлагааны цагаар эсвэл цонхтой цагтай байх үедээ сурагчид энэ хаалган дээр цуглацгаана. Хичээлийн цаг эхлэхэд 10 минут дутуу байхад уг хаалган дээр хоёр залуу тамхи татан зогсоно.

- Хэд хоногийн өмнө доод ангид нэг охин шилжиж ирсэн гэсэн сонссон уу ?
- Тиймээ сонссон. Юу гэж ?
- Чи үнэхээр мэдэхгүй байгаа юмаа даа. Ахлах ангийнхан сүүлийн хэд хоног тэр охины талаар л ярилцаж байгаа.
- Тэгээд ?
- Атаман гэгдсэн болгон л өөрийн болгохыг бодож байгаа юм шиг байна. Чи хараад учрыг нь ойлгох байлгүй дээ. Хамгийн сонин нь тэр охин Ангарагатай ямар нэгэн байдлаар холбоотой юм шиг
байна лээ.
- Тэр жулдрай ч тэгвэл асуудалд орж дээ. Хурган атаман нарын зан тийм юм хойно.
- Чи ямар ч байсан тэр охиныг нэг харсан нь дээр байхаа. Хэрвээ чиний бодол өөрчлөгдвөл хурган атаман нар биш харин чи л Ангарагт асуудал үүсгэх байх шүү.
- Сонирхолтой л юм. Тэр охиныг тэгээд хэн гэдэг юм бэ ?
- Хулан . . . .

Ангараг өглөө эрт боссон болоод ч тэрүү хичээлийн цагаар нойр нь их хүрч байлаа. Тэгсэн ч гэсэн гүрийсээр хичээл дуусгав. Харин Хулан хүний урманд эвшээлгэхчгүй байсанд Ангараг гайхаж байв.
Яагаад ч юм Ангарагын шээс нь маш их хүрч байлаа. Магадгүй өглөөний цайнаас болсон байх л даа. Урьд нь хичээлдээ ирэхээсээ өмнө хэзээ ч өглөөний цай ууж байсангүй. Тэсэхийн аргагүй байсан
болохоор 0 орохоос өөр арга байсангүй. Хуланд түр гарчаад ирэе гэж хэлээд Ангараг босон ангиас гарав. Яаж нойл орно доо гэж бодохоос дотор нь муухайр ч байлаа. За гайгүй биздээ завсарлагаан
дуусах дөхөж байгаа болохоор хүн байхгүй байх гэж бодоод 0 ийн өрөөрүү явж орлоо.

Яг өрөөний үүдээр орох тэрхэн агшинд тав зургаан залуу өөдөөс нь харан зогсож байлаа. Новш гэж яахаараа одоо хүртэл байж байдаг байна аа гэж бодоод Ангараг толгойгоо бөхийлгөн тэр чигээрээ бантсан даа яваад орчихов. Бие засаж байхдаа ашгүй энэ удаа гайгүй өнгөрөх юм шиг байна гэж бодоод дотор нь уужрах шиг болов. Гэтэл манай Ангаахай байх шив гэж цаанаа л нэг зэвүүн ёжтойгоор хэлэв. Харин өөр хэн нэгэн нь битгий ажлыг нь таслуулчихаа, аягүй бол шээсээ дутуу гаргачихана шүү гэж хэлээд бүгд инээлдэв. Бие засч дуусаад гарах гэтэл. Хөөе Ангаахай байж бай гэж хэлэв. Ангараг аргагүйн эрхэнд эргэж харав.

За хөө чи бид хоёр уулзаагүй хичнээн ч удав даа хэмээн пагдгар шар залуу үнэгнийх шиг царайгаараа жуумалзан инээв. Тийм ч учраас түүнийг үнэг Ганаа гэдэг бөгөөд хурган атаман нарын дундаас хамгийн ёозгүй нь гэгддэг байв. Ангараг бие засчаад ирсэнээсээ хойш нэг л тайван бус байгааг Хулан ажиглав. Сүүлийн хичээл хүртэлх бүх л хичээлийн турш нэг ч үг дуугаралгүй цонхоор ширтэн суусан Ангарагаас асууя гэвч нэг л эв нь таар ч өгөхгүй байв. Хичээл дууссаныг илтгэн хонх дуугарлаа. За харицгаая гэж Хуланг хэлэхэд Ангараг гайхан цуг явах юм уу ? гэж асуувал Тиймээ чи намайг хүргэж өгөөрэй гэж Хулан хэлэв. Энэ үг муудсан өндөг шиг болсон Ангарагын доторыг бага ч гэсэн уужруулав. Хуланг гэрт нь оруулж өгөөд орцноос гараад явж байтал байшингийн буланд нэгэн танил царай харагдав. Тэр царайг харсан Ангарагын царай хувхай цайсан байлаа.

Яагаад ?

Яагаад энэ бүхэн болоод байна аа ? гэж Ангараг өөрөөсөө асууж байлаа.

Би чамайг аль өглөөнөөс хойш дуудаад байхад босохгүй байсны чинь гор гарах нь энэ дээ. Алив хурдал хоцорлоо хэмээн бүсгүй хүүгээ загнана. Харин өрөөнөөс өрөөний хооронд нэгэн залуу сандран гүйх бөгөөд, ээж миний өмд хаана байна, ээж миний цамц хаана байна хэмээн орилоно. Түүнийг Ангараг (дунд сургуулын 10 р анги) гэх бөгөөд ер нь бол манай гол дүр л дээ.Үс нь арзайгаад босчихсон, нүүрээ ч угааж амжаагүй байлаа.

Харин хаалганы хажууд зогсон, агаа хурдлаарай хоцорлоо хэмээн байн байн давтан хэлэн тонгочих бяцхан охиныг Цэцгээ (бага сургуулын 2 р анги) гэнэ. Энэ нь Ангарагыг улам л бачууруулах бөгөөд тэр тусам улам л бүтэлгүйтэж байв. Бяцхан охин угийн ээжийгээ дуурайсан эртэч бөгөөд аль хэдийн мөлчийтөл үсээ самнан, хэдхэн хоногийн өмнө ахтайгаа хамт явж авсан шинэхэн палаж, ботинкоо өмсчихөөд хүлээж зогсоо нь энэ.

Хэсэг хугацаа өнгөрөхөд хүү, охин, ээж гурав гэрийнхээ үүднээс салцгаав. Хаа очиж сургууль нь гэрээс нь холгүй бөгөөд хурдан явбал 5 минут яваад л хүрэхээр газар байрладаг байв. Хичээлийн эхний өдөр, 9 сарын 1 ний өдөр ингэж эхлэв.

Ангараг энд түрүү жил шилжиж ирсэн бөгөөд нэг их найз гээд байхаар хүнгүй ажээ. Магадгүй түүний дуугүй, өөртөө итгэлгүй байдлаас болдог байх л даа. Тэрээр хамгийн ард талд ганцаараа сууна. Эхний хичээл тооны хичээл байсан бөгөөд ангийн багш Сараа нь өөрөө тооны багш учир ангидаа орохын хажуугаар, 10 р ангид орж чадсанд нь баяр хүргэн, бас цаашид сайн сураад төгсөөрэй хэмээн хэлээд авч амжив.

Ангараг хичээлдээ нэг их сайн биш бөгөөд арай л улирчихгүй явдаг байв.
Хичээл завсарлалаа. Ёох ашгүй нэг юм завсарлалаа, өдрийг яаж дуусганадаа л гэж
бодохоос хорвоо ертөнц хөмрөх шиг л санагдаж байв. Хичээл орох болгонд л Ангараг хамгийн ард нуугдан суух бөгөөд багш дуудаад самбар дээр гаргачих вий л гэж бодохоор зүрх нь амаар нь гарчих шахна.

Завсарлагаанаар ихэнхидээ хажуудах цонхоороо гаднах ертөнцийг ажин суух дуртай бөгөөд бараг л ариун цэврийн өрөө орохоос бусад үед бол сууж л байдаг аж. Ариун цэврийн өрөө орох бас нэг их ч дуртай биш.

Өглөөнөөс хойш нилээн хэдэн цаг өнгөрчээ. Химийн хичээл орж дуусах дөхөж байлаа. Химийн багш Чойсүрэн тус сургуулын хичээлийн эрхлэгч бөгөөд шанаанд нь суусан буурал нь нас намбыг нь илтгэх мэт. Харин Ангараг ширээгээ дэрлэн хэвтэх бөгөөд хажуудах цонхоороо элдэвийг ажиглан сэрүүн зүүдлэнэ.

Хичээлийн цаг дууссаныг илэрхийлэн хонх дуугарах тэрхэн агшинтай зэрэгцэн Сараа багш ангид орж ирэв. Хүүхдүүдээ түр сууж байгаарай гэж хэлэхтэй нь зэрэгцэн хүүхдүүд пэр пар хийлдэн дуртай дургүй ширээ ширээн дээрээ очиж суув.

За тэхээр манай ангид шинээр нэг хүүхэд шилжиж ирж байгаа. Та нарт танилцуулах гэсэн юм. Охин минь ороод ир гэж үүдрүү хандан хэлэв. Охиныг ангид орж ирэхэд анги чив чимээгүй болсон байв. Сайн байна уу ? Намайг Хулан гэдэг гэж хэлэх тэр агшинд Ангараг самбарын урд зогсож байгаа охин руу цочин харлаа. Дэлгүүрт таарсан охин дүрээрээ зогсож байв.

Яагаад ч юм Ангарагын зүрх нь хүчтэй цохилон нүүр нь улайсан байв.
Хуланг хаана суулгая даа байз гэж хэлэхтэй зэрэгцэн ангийнх нь хөвгүүд багшаа өөрөө сонгог л дээ гэж орилолдов. Бүгд л хажуудаа суулгах сонирхолтой байгаа нь илт. Зарим охидууд хажууд нь суугаа хөвгүүддээ ингэж хэлсэнд нь дурамжхан байлаа.

Ийнхүү ангийн багш хөвгүүдтэй ярилцаж байх хооронд Хулан ангийг нэг захаас нөгөө зах хүртэл сул суудал хайн харж байхдаа Ангарагыг олж харав.
Ангараг харцнаас нь дальдчин хажуу талын цонхруугаа харав. Зүрх нь улам л хүчтэй цохилж байв. Хулан шууд л Ангарагын ширээний хажууд очоод, Сайн уу ? толгой чинь зүгээр үү ? минийх одоо болтол өвдөөд л байгаа гэж инээмсэглэн хэлэв.

Ангараг сандарсандаа юу гэж хэлэхээ мэдэхгүй түгдчин байснаа, Хулангийн гэмгүй цайлган инээмсэглэлийг хараад тайвшран, Сайн, жаахан л . .  гэж хэлэн толгойгоо маажин инээмсэглэв. Харин энэ явдалыг ангийн багш болон ангийнхан нь гайхан харцгааж байлаа.

Багш гэнэт ухаан орон, та хоёр бие биенээ таньдаг юмуу ? гэж гайхсан харцаар харан асуухад, Хулан, тиймээ. . . гэж өнөөх л гэмгүй цайлган инээдээрээ хариулав. 

Агаа энэ ямар байна ? хэмээн бяцхан охин ахаасаа асуун өмссөн хувцасаа гайхуулан толины өмнө эргэлдэнэ.
Харин хажууханд нь залхсан байртай зогсох жаалыг Ангараг гэх бөгөөд дүүгээ дагуулан дэлгүүр хэсэх хэцүүхэн ажлыг биелүүлж яваа нь энэ. Хичээлийн шинэ жил эхлэх дөхсөн болохоор хичээл номын хэрэгсэл, ойр зуурын хувцас хунар бэлдэх хэрэгтэй болсон хэрэг. Ангараг өөрийн гэх зүйлсийг бүгдийг авчихсан тул дүүгийнхээ юмыг л бэлдэх үлдээд байв. Харин энэ бяцхан охиныг Цэцгээ гэх бөгөөд тунчиг хөдөлгөөнтэй дүрсгүй гэдгээрээ алдартай.
Аль өглөөнөөс хойш бараг лангуу болгоноос хувцас сонирхож байгаа боловч авсан гэх зүйлгүй өдрийн талыг
өнгөрөөжээ.

- Чи наадхаа авах юмуу ?
- Үгүй ээ. Зүгээр л өмсөж үзмээр санагдаад.
- Бурхан минь чи бид хоёр өдрийн талыг ийм байдалтай өнгөрөөлөөшд. Гэтэл чамд авсан юм гэж алга.
- Хэрвээ нэг л хувц надад таалагдах юм бол, би тэр лангуунаас хэрэгтэй бүх юмаа авчих юм чинь. Агаа миний  ам цангаад байна. Та уух юм аваад өг тэхүү.
- Ёоо чи өглөөнөөс хойш хичнээн зайрмаг, хичнээн ундаа авсанаа мэдэж байна уу ?
- Ээ агаа л даа.
- За за за ойлголоо. Гарч уух юм авчаад ирэе. Харин чи хувцасаа сонгосон байгаарай.
- Мэдлээ хэмээн бяцхан охин инээмсэглэн хэлэв.

Ангарагыг уух юм авчаад орж ирэхэд Цэцгээ өөдөөс нь тосож гүйж ирээд ундааг шүүрэн аван ховдоглон залгилав.
Энэ хооронд цэцгээ хаанаас ямар хувцас авхаа аль хэдийнэ тодорхойлчихсон байв. Энэ нээрээ алдаг гар шүү аль өглөөнөөс хойш л ингээд шийдчихгүй хэмээн Ангараг дотроо бодон бяцхан дүүрүүгээ инээмсэглэн харав.
Уучлаарай тооцоогоо хийнэ үү гэх худалдагчийн дуунаар ухаан орсон Ангараг аан за хэмээн өмднийхөө хармаанаас түрийвчээ гаргах гэтэл түрийвч нь байсангүй. Сандран бүх хармаа хотлоо тэмтэртэл алинд нь ч байсангүй.
Уучлаарай эгчээ би түр гарчаад ирэе. Түрийвчээ унагаачихсан юм шиг байна хэмээгээд эргэтэл түс хийтэл нэг зүйлтэй мөргөлдөж орхих нь тэр. Тэрхэн зуур нүдэнд нь оч маналзах нь тэр. Толгойгоо барин ёолсоор нулимс цийлэгнэсэн нүдээ нээтэл, мөн адил нулимс цийлэгнэсэн том алаг нүдтэй харц тулах нь тэр. Хэдэн хором өнгөрсний дараа охин толгойгоо барьсан чигээр үл таних жаалын харцнаас дальдчин, ичсэндээ хацар нь улаан байж энэ чиний түрийвч чи түрүүн ундаа авч байхдаа унагаачихсан юм май хэмээн сарвайв. Ангараг ч ухаан орон, баяраллаа гэж хэлээд араас нь залгуулан анхааралгүйгээсээ болоод чамайг өвтгөсөн бол уучлаарай хэмээн хэрэндээ өвдөөгүй царай гарган толгойгоо маажин маасайн зогсоно.
Зүгээрээ хэмээгээд охин хөөе гэхийн завдалгүй эргэн харж алхан одов. Пөөх яасан хөөрхөн эгч вээ ? гэх дүүгийнхээ дуунаар ухаан орсон жаал нээрээ яасан хөөрхөн охин бэ хэмээн бодов. Таны найз охин юмуу ? хэмээн охин дүү нь, зальжин ч гэсэн сэргэлэн харцаар харан жуумалзан асуув.

- Юун найз охин ?
- Саяны эгч !!
- Бишээ.
- Худлаа яриад л . ..
- Хөөе та гуай арай наранд цохиулчихсан юм биш биз. Битгий юм ургуулан бодоод бай хурдан хария. Алив наадхаа хэмээгээд дүүгийнхээ тортой хувцасыг шүүрэх шахан аваад, битгий хоцроод байгаарай би чамайг хүлээхгүй шүү гэж бага зэрэг ширүүхэн хэлээд түрүүлэн алхав. Харин араас нь бяцхан охин ээ агаа хүлээ л дээ, би таны алхааг гүйцэхгүй ш д,  ээ агаа гэсээр гүйв. Гэртээ оровуу үгүй юу Цэцгээ, ээж би агаагийн найз охиныг харсан аймаар (хүч оруулан уртаар хэлэв) том алаг нүдтэй хөөрхөн эгч байна лээ гэж ирээд л юу болсоныг ээжийхээ урд хойно орон дэвхэцсээр яриж гарав. Хөөе би чамд биш гэж хэлээ биздээ, ээж наадхаа нэг үздээ наранд цохиулчихсан юм шиг байна, түрүүнээс хойш янз бүрийн юм зохиож яриад байна хэмээхэд, үгүй ээ би наранд цохиулаагүй, би яг харсан юм чинь, үнэн юм чинь хэмээн хушуугаа унжуулан өгүүлнэ. 

За түрүүчийн хагассайн өдөр чинь Спорт клубын нээлт гээд спортоор амьсгаллаа ш д. Сайхан гулгаж, Сагс тоглож, CS буудаж, Ганц бар намначаад харисөөн. Бие сэтгэл сэргээд сайхан байсөөн.

За тэр яахуу өчигдөр орой ажил ихтэй ажил дээр нилээн суугаад тэгсэн эхнэртэйгээ чатлаж байгаад буруу ойлгоод балрах дөхөв.

Манай хүн:

Хонгор нь гарлаа.

Би:

Айн ? Хаашаа гарахнуу ?

Манай хүн:

Гарлаа шүү

За яриарай

КИСС

Би:

Хөөе хаашаа хэнтэй гарахгээд байгаан (Зулзагатайн байжийж хар хүйтэнд хаачих гээд байгаа золиг вэ? за хэн уруу татаад байгаан бол гэж бухимдуу бодов) 

Манай хүн:

Би том өрөөнд очиж зурагт үзлээ.  

Гэвэл яахуу. Буруу ойлгоод балардаг байна ш д. Миний муу зулзага чинь нээрээ хаачвал гэж дээ тэ. Үнжи даа. 

За аалзны тор гэхээр ямар том аалзны тор вэ ? энэ тэр гээд гайхаад байв. Интернетийг хэлж байгаам шүү. Мэдэхгүй бол мэдэж аваарай. Эрт дээр үед нэг лам ирээдүйд энэ дэлхий аалзны тороор бүрхүүлэх болно гэсэн юм гэнэ лээ. Тэр нь тэгээд интернетийг хэлж байсан юм байх.

Аалзны торонд аюулгүй зорчино гэдэг бол одоо нилээн тулгамдсан асуудлын нэг шүү дээ. Ялангуяа манайханд бол бүүр ч хэцүү. Учир нь бүгд ПИРАТ үйлдлийн систем, анти вирус, програмууд ашигладаг. Ядаж байхад аалзны торны хамаг л болохгүй газар, нүх сүврүү орох дуртай лүднүүд байгаам шүү дээ.

За тэгээд тэндээсээ бөөсдчихсөн гараад ирнэ, өөрсдөө ч мэдэхгүй. Хэрэглэж байгаа хамаг юмных нь хугацаа нь дуусаад, хар дансанд ороод, ажиллаж амисгалхаа болино шүү дээ. За өөрийн туршлагаас хэдэн зүйлийг хэрэгт дуртай сониуч нөхдүүдэд хуваалцая гэж бодов. 

Би хувьдаа бол аюулгүй байдалдаа тунчиг анхаарч хөдөлмөрийн аюулгүй байдлын журмыг айхтар мөрддөг хүн шүү дээ. Яаж ийж байгаад ориг виндовс олоод авсан бас ориг антивирус олоод авчихсан. Гэхдээ одоо Windows гэдэг үйлдлийн систем огтхонч ашиглахгүй байгаа. Харин UBUNTU гэж үйлдлийн систем ашиглаж байгаа. Ер нь бол WINDOWS оос дутахгүй ээ. 

За WINDOWS гэдэг унаа ашиглан ААЛЗНЫ ТОРООР зорчдог хүмүүс аан гээд уун гэж бай. Хэрэгтэй хэдэн юм хэлэх гэж байна.

Нэг үнэгүй АнтиВирус програм байнаа цаана чинь. Нэрийг нь AVAST гэдэг юм. Энийг суулгаад байнга ТОРДООД (UPDATE хийх) байвал ач тусаа ихээр өгнө шүү. Тэр KASPERSKY, BITDEFENDER зэргээс бол дутахгүй, илүү ч байж магад.

MALWAREBYTES гээд нэг юм байна. Янз бүрийн вирус, хорлон сүйтгэх зориулалттай програмуудын эрлэг. Энийг суулгаад ТОРДООД байвал AVAST ахтайгаа нийлж байгаад WINDOWS ийг харин ч нэг цэвэрлэнэ шүү дээ.

Дараагийн програм бол SPYWARE BLASTER гээд юм байна. Энэ бол Интернет хөтчийн (BROWSER: FIREFOX, INTERNET EXPLORER зэрэг)  чинь аюулгүй байдлыг бүрэн хангана шүү дээ. Хууль бус вэб сайтуудад ихээхэн хэмжээний тагнах зориулалттай (COOKIE) зүйлүүд байдаг. Тэдгээрээс хамгаалах зориулалттай. Таны PC ний энхийн манаанд найдвартай зогсоно шүү дээ. Гол нь бас сайн тордох хэрэгтэй.

Энэ гурван програмыг суулгаад ажиллуулчихсан байхад PC ний чинь дархлааны систем хамгийн сайн байх болно. Дараа нэг бүрчлэн заавар бэлдэж бичлэг болгож оруулна. Тэрнээс өмнө өөрсдөө сонирхмоор байвал холбоосыг доор оруулсан байгаа шүү. Тэндээс татаад татаад авцагаачихана биз. ЭХ ОРНЫ ХИЛ АМГАЛАН ТАЙВАН БАЙГ 

AVAST antivirus download

MALWAREBYTES download

SPYWARE BLASTER download